CZERWONA CEGŁA CZARNA ZIEMIA
Ile można zabrać ze sobą z domu, kiedy wiadomo, że już nigdy się do niego nie wróci?
Kilka ubrań. Rodzinne fotografie. Święty obrazek. Może garść ziemi z ogrodu, klucz do drzwi, których nie będzie już dane otworzyć. Resztę trzeba pozostawić – dom, pole, sad, groby bliskich i całe życie, które jeszcze wczoraj wydawało się trwałe.
Z takich właśnie historii narodziła się ta książka.
O książce
Rok 1945. Wojna dobiegła końca, ale dla wielu ludzi nie oznaczało to jeszcze powrotu do normalnego życia. Rodzina Jurewiczów opuszcza Kresy i trafia na Dolny Śląsk — do Ratowic nad Odrą, gdzie pozostawione przez niemieckich mieszkańców domy mają stać się domami nowych osadników.
„Czerwona cegła Czarna ziemia” to opowieść o utracie i zaczynaniu od nowa, o pamięci, rodzinie i próbie oswojenia miejsca, które jeszcze wczoraj należało do kogoś innego. Fikcyjna historia wyrasta z autentycznych doświadczeń ludzi przesiedlonych po wojnie z Kresów Wschodnich.
Historia, która wydarzyła się naprawdę
Choć Ignacy Jurewicz i jego rodzina są bohaterami fikcyjnymi, świat, w którym rozgrywa się ich historia, jest prawdziwy.
Puźniki były polską wsią na Podolu. W nocy z 12 na 13 lutego 1945 roku miejscowość została zaatakowana przez oddział UPA. Zginęło kilkudziesięciu polskich mieszkańców, a znaczna część zabudowy została zniszczona. Ocaleni stopniowo opuszczali rodzinne strony.
Po zakończeniu wojny część mieszkańców Puźnik została przesiedlona na zachód, na ziemie przyłączone do Polski. Duża grupa trafiła do Ratowic pod Wrocławiem — wsi nad Odrą, która stała się jednym z miejsc budowania życia od początku.
„Czerwona cegła Czarna ziemia” wyrasta z pamięci o tych wydarzeniach, ale pozostaje powieścią — historią ludzi, których losy mogły wydarzyć się naprawdę.
O autorze
Jestem autorem powieści Czerwona cegła Czarna ziemia. W pisaniu interesują mnie przede wszystkim ludzie znajdujący się w sytuacjach, w których znany porządek nagle przestaje obowiązywać, a decyzje podejmowane pod presją strachu, straty i niepewności zaczynają ważyć więcej niż wcześniej.
Historii szukam nie tylko w dokumentach i datach. Znajduję ją w rodzinnych opowieściach, starych fotografiach, krajobrazie i śladach pozostawionych przez ludzi, którzy żyli w tych miejscach przed nami. Na sposób, w jaki patrzę na swoich bohaterów, wpływają również własne doświadczenia i obserwacje świata, w którym granica między codziennym porządkiem a chaosem potrafi okazać się zaskakująco cienka.